ប្រាក់ឈ្នួលអប្បបរមានៅកូរ៉េឆ្នាំ 2026៖ ₩10,320 ក្នុងមួយម៉ោង និង ₩2,156,880 ក្នុងមួយខែ

₩10,320 ក្នុងមួយម៉ោង បើគិតជាខែបានប៉ុន្មាន

អ្នកកំពុងពិនិត្យថា ប្រាក់ដែលចូលគណនីត្រឹមត្រូវឬអត់ ប៉ុន្តែមិនដឹងថាត្រូវប្រៀបធៀបនឹងអ្វី។ មានលេខគោលពីរ។

ប្រាក់ឈ្នួលក្នុងមួយម៉ោងគឺ ₩10,320។ វាអនុវត្តចាប់ពីថ្ងៃទី 1 ខែមករា ដល់ថ្ងៃទី 31 ខែធ្នូ ឆ្នាំ 2026 ត្រូវបានកំណត់ដោយសេចក្តីជូនដំណឹងរបស់ MOEL លេខ 2025-47 (고용노동부고시 제2025-47호) ចុះថ្ងៃទី 5 ខែសីហា ឆ្នាំ 2025 និងអនុវត្តចំពោះគ្រប់ប្រភេទអាជីវកម្ម។

សេចក្តីជូនដំណឹងដដែលក៏ប្រកាសចំនួនប្រាក់គិតជាប្រចាំខែ ₩2,156,880។ វាគឺ 10,320 × 209។

₩2,156,880 ត្រូវយល់ថាជាប្រាក់មុនកាត់សម្រាប់ពលករដែលមានម៉ោងការងារតាមកិច្ចសន្យា 40 ម៉ោងក្នុងមួយសប្តាហ៍។ វាជាចំនួនសម្រាប់ផ្ទៀងផ្ទាត់ប្រាក់ឈ្នួលមុនការកាត់ប្រាក់ មិនមែនជាចំនួនដែលចូលគណនីរបស់អ្នកទេ។

នៅឆ្នាំ 2026 ប្រាក់ឈ្នួលក្នុងមួយម៉ោងខ្ពស់ជាងឆ្នាំ 2025 ចំនួន ₩290 ស្មើនឹងកំណើន 2.9%។ MOEL បានបញ្ជាក់ថា ចំនួននេះត្រូវបានសម្រេចដោយការព្រមព្រៀងរវាងភាគីពលកម្មនិងនិយោជក ជាលើកដំបូងក្នុងរយៈពេល 17 ឆ្នាំ គិតចាប់ពីឆ្នាំ 2008។

តើ 209 ម៉ោងមកពីណា

ចំនួនប្រាក់ប្រចាំខែផ្អែកលើ 209 ម៉ោង ហើយសេចក្តីជូនដំណឹងកំណត់មូលដ្ឋានថា ម៉ោងការងារតាមកិច្ចសន្យា 40 ម៉ោងក្នុងមួយសប្តាហ៍ និងម៉ោងគិតជាប្រចាំខែ 209 ម៉ោង រួមទាំងថ្ងៃឈប់សម្រាកប្រចាំសប្តាហ៍មានប្រាក់ឈ្នួល 8 ម៉ោងក្នុងមួយសប្តាហ៍។

ម៉ោងការងារតាមកិច្ចសន្យា 40 ម៉ោងក្នុងមួយសប្តាហ៍ បូកថ្ងៃឈប់សម្រាកប្រចាំសប្តាហ៍មានប្រាក់ឈ្នួល (주휴) 8 ម៉ោង ធ្វើឱ្យមានម៉ោងទទួលប្រាក់ឈ្នួល 48 ម៉ោងក្នុងមួយសប្តាហ៍។ គុណនឹងចំនួនសប្តាហ៍មធ្យមក្នុងមួយខែ 4.345 បាន 208.56 ហើយបង្គត់ឡើងជា 209។ សេចក្តីជូនដំណឹងឆ្នាំ 2025 ប្រើពាក្យដូចគ្នាទាំងស្រុង។

មូលហេតុដែលមាន 8 ម៉ោងនេះ គឺមាត្រា 55(1) នៃច្បាប់ស្តីពីស្តង់ដារការងារ (근로기준법) ធានាថា ត្រូវមានថ្ងៃឈប់សម្រាកមានប្រាក់ឈ្នួលយ៉ាងតិច 1 ថ្ងៃជាមធ្យមក្នុងមួយសប្តាហ៍។ សិទ្ធិនេះកើតឡើងចំពោះពលករដែលមានម៉ោងការងារតាមកិច្ចសន្យាជាមធ្យម 15 ម៉ោងឡើងទៅក្នុងមួយសប្តាហ៍ ក្នុងរយៈពេល 4 សប្តាហ៍ តាមមាត្រា 18(3) ហើយបានមកធ្វើការគ្រប់ថ្ងៃដែលបានកំណត់ តាមមាត្រា 30(1) នៃអនុក្រឹត្យអនុវត្ត។ វាក៏អនុវត្តចំពោះកន្លែងធ្វើការដែលមាននិយោជិតប្រចាំ 4 នាក់ឬតិចជាងនេះដែរ ព្រោះតារាងឧបសម្ព័ន្ធ 1 នៃអនុក្រឹត្យអនុវត្តមានមាត្រា 55(1) ប៉ុន្តែមិនមានមាត្រា 55(2)។

ដូច្នេះ ប្រសិនបើប្រាក់ឈ្នួលក្នុងមួយម៉ោងរបស់អ្នកស្មើឬលើស ₩10,320 ប៉ុន្តែប្រាក់ប្រចាំខែទាបជាង ₩2,156,880 ច្រើន ចំណុចដំបូងដែលត្រូវពិនិត្យគឺថា តើអ្នកបានទទួលប្រាក់សម្រាប់ម៉ោងថ្ងៃឈប់សម្រាកប្រចាំសប្តាហ៍ឬអត់។

គ្មានការលើកលែងតាមប្រភេទអាជីវកម្ម ឬទំហំទេ

កថាខណ្ឌទី 2 នៃសេចក្តីជូនដំណឹងឆ្នាំ 2026 ចែងថា ប្រាក់ឈ្នួលអប្បបរមាអនុវត្តដូចគ្នាចំពោះគ្រប់កន្លែងធ្វើការ ដោយមិនបែងចែកតាមប្រភេទអាជីវកម្ម។ វាមិនបែងចែកតាមប្រភេទអាជីវកម្ម ឬទំហំកន្លែងធ្វើការទេ។

មាត្រា 3 នៃច្បាប់ស្តីពីប្រាក់ឈ្នួលអប្បបរមា (최저임금법) អនុវត្តច្បាប់នេះចំពោះគ្រប់អាជីវកម្មដែលប្រើពលករ។ ការលើកលែងមានតែអាជីវកម្មដែលប្រើសាច់ញាតិរស់នៅជាមួយគ្នាប៉ុណ្ណោះ អ្នកបម្រើតាមផ្ទះ (가사 사용인) និងនាវិកព្រមទាំងម្ចាស់នាវាដែលស្ថិតក្រោមច្បាប់ស្តីពីនាវិក (선원법)។ គ្មានការលើកលែងសម្រាប់អាជីវកម្មខ្នាតតូចទេ។

ក្រសួងនីតិកម្មរដ្ឋាភិបាលបញ្ជាក់ថា និយោជកត្រូវបើកប្រាក់ឈ្នួលយ៉ាងតិចស្មើប្រាក់ឈ្នួលអប្បបរមាដល់ពលករ E-9 ឬ H-2 ហើយមិនអាចបន្ថយកម្រិតប្រាក់ឈ្នួលពីមុនបានទេ តាមមាត្រា 6(1) និង (2) នៃច្បាប់ស្តីពីប្រាក់ឈ្នួលអប្បបរមា។ ផ្នែកនៃកិច្ចសន្យាការងារដែលកំណត់ប្រាក់ឈ្នួលទាបជាងអប្បបរមា គឺមោឃៈ ហើយត្រូវចាត់ទុកដោយស្វ័យប្រវត្តិថាបានកំណត់ប្រាក់ឈ្នួលស្មើចំនួនអប្បបរមា តាមមាត្រា 6(3)។ ការចុះហត្ថលេខាមិនធ្វើឱ្យលក្ខខណ្ឌនោះមានសុពលភាពទេ។

មាត្រា 22 នៃច្បាប់ស្តីពីការងាររបស់ពលករបរទេស (외국인고용법) ហាមឃាត់ដោយឡែកនូវការប្រព្រឹត្តមិនយុត្តិធម៌និងការរើសអើង ដោយសារតែបុគ្គលនោះជាពលករបរទេស។

អ្វីដែលរាប់បញ្ចូលក្នុងប្រាក់ឈ្នួលអប្បបរមា និងអ្វីដែលមិនរាប់បញ្ចូល

ចាប់ពីឆ្នាំ 2024 ប្រាក់រង្វាន់ដែលបើករាល់ខែ និងប្រាក់សុខុមាលភាពជាសាច់ប្រាក់ — ប្រាក់អាហារ (식비) ប្រាក់ស្នាក់នៅ (숙박비) និងប្រាក់ធ្វើដំណើរ (교통비) — ត្រូវរាប់បញ្ចូល 100% ក្នុងប្រាក់ឈ្នួលអប្បបរមា។ មូលដ្ឋានគឺមាត្រា 6(4) នៃច្បាប់ស្តីពីប្រាក់ឈ្នួលអប្បបរមា និងមាត្រា 2 នៃបទប្បញ្ញត្តិបន្ថែមនៃច្បាប់លេខ 15666 ចុះថ្ងៃទី 12 ខែមិថុនា ឆ្នាំ 2018 ដែលបានបន្ថយសមាមាត្រប្រាក់រង្វាន់ និងប្រាក់សុខុមាលភាពជាសាច់ប្រាក់ដែលមិនរាប់បញ្ចូល មកត្រឹម 0 ក្នុង 100 ចាប់ពីឆ្នាំ 2024។

អ្វីដែលមិនរាប់បញ្ចូលមាន ប្រាក់ឈ្នួលនិងប្រាក់បន្ថែមសម្រាប់ការងារបន្ថែមម៉ោង ការងារពេលយប់ និងការងារថ្ងៃឈប់សម្រាក ប្រាក់សំណងសម្រាប់ថ្ងៃឈប់សម្រាកប្រចាំឆ្នាំមានប្រាក់ឈ្នួលដែលមិនបានប្រើ និងប្រាក់ឈ្នួលដែលបើកជាអ្វីផ្សេងពីសាច់ប្រាក់ តាមមាត្រា 6(4)3(a)។ អន្តេវាសិកដ្ឋានឥតគិតថ្លៃ ឬអាហារថ្ងៃត្រង់ឥតគិតថ្លៃ មិនរាប់បញ្ចូលក្នុងប្រាក់ឈ្នួលអប្បបរមាទេ។

ចំពោះកន្លែងស្នាក់នៅនិងអាហារ ជំហររដ្ឋាភិបាលច្បាស់ថា និយោជកគ្មានកាតព្វកិច្ចផ្លូវច្បាប់ផ្តល់ដោយឥតគិតថ្លៃដល់ពលករបរទេសទេ ហើយអាចគិតថ្លៃក្នុងកម្រិតសមរម្យ។

ការកាត់ថ្លៃនោះជាមុនពីប្រាក់ឈ្នួល តម្រូវឱ្យមានការយល់ព្រមជាលាយលក្ខណ៍អក្សរ (서면 동의) របស់ពលករ។ បើគ្មានការយល់ព្រម ត្រូវទូទាត់ក្រោយពេលប្រើប្រាស់។ ថ្លៃប្រើប្រាស់ដែលគិតតាមបរិមាណ ដូចជា កំដៅនិងត្រជាក់ អគ្គិសនី ឧស្ម័ន និងអ៊ីនធឺណិត ជាគោលការណ៍ត្រូវដកចេញពីថ្លៃស្នាក់នៅ ហើយទូទាត់តាមចំណាយជាក់ស្តែងនៅពេលក្រោយ។

និយោជកត្រូវបើកប្រាក់ឈ្នួលដូចម្តេច ហើយប័ណ្ណបញ្ជាក់ត្រូវបង្ហាញអ្វីខ្លះ

មាត្រា 43(1) នៃច្បាប់ស្តីពីស្តង់ដារការងារ៖ ប្រាក់ឈ្នួលត្រូវបើកជារូបិយវត្ថុ ដោយផ្ទាល់ដល់ពលករ និងគ្រប់ចំនួន។ មាត្រា 43(2)៖ ត្រូវបើកយ៉ាងតិច 1 ដងក្នុងមួយខែ នៅថ្ងៃកំណត់ជាក់លាក់។

ក្រសួងនីតិកម្មរដ្ឋាភិបាលរាយទម្រង់ដែលហាមឃាត់ថា ប័ណ្ណសន្យាបង់ប្រាក់និងមូលប្បទានប័ត្រ ប័ណ្ណប្តូរទំនិញ ឬផលិតផលរបស់ក្រុមហ៊ុន។ មានការលើកលែងមួយ៖ មូលប្បទានប័ត្រធនាគារដែលការទូទាត់ត្រូវបានធានាដោយធនាគារ (자기앞수표) អាចប្រើបាន។ ការរំលោភមាត្រា 43 ត្រូវផ្តន្ទាទោសដាក់ពន្ធនាគារមិនលើស 3 ឆ្នាំ ឬពិន័យជាប្រាក់មិនលើស ₩30,000,000 តាមមាត្រា 109(1)។

ចាប់ពីថ្ងៃទី 19 ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ 2021 មាត្រា 48(2) នៃច្បាប់ស្តីពីស្តង់ដារការងារ តម្រូវឱ្យនិយោជកផ្តល់ប័ណ្ណបញ្ជាក់ប្រាក់ឈ្នួលដែលរាយលម្អិត (임금명세서) រាល់ពេលបើកប្រាក់ ជាក្រដាសឬឯកសារអេឡិចត្រូនិក ដោយបង្ហាញសមាសភាគប្រាក់ឈ្នួលនីមួយៗ វិធីគណនាសមាសភាគប្រែប្រួល និងចំនួននៃការកាត់ប្រាក់នីមួយៗ។ ការមិនអនុវត្តត្រូវពិន័យរដ្ឋបាលមិនលើស ₩5,000,000 តាមមាត្រា 116(2)2។ កាតព្វកិច្ចនេះក៏អនុវត្តចំពោះកន្លែងធ្វើការដែលមាននិយោជិតប្រចាំ 4 នាក់ឬតិចជាងនេះដែរ ព្រោះតារាងឧបសម្ព័ន្ធ 1 នៃអនុក្រឹត្យអនុវត្ត រួមបញ្ចូលមាត្រា 47 ដល់ 49 និងបទប្បញ្ញត្តិពិន័យដែលត្រូវគ្នា។

បើអ្នកមិនបានទទួលប័ណ្ណបញ្ជាក់ប្រាក់ឈ្នួល សូមចាប់ផ្តើមដោះស្រាយពីចំណុចនោះ។ គ្មានវិធីពិនិត្យខ្លឹមសារដទៃទៀតក្នុងអត្ថបទនេះដោយគ្មានប័ណ្ណនោះទេ។

ប្រាក់បន្ថែមសម្រាប់ការងារបន្ថែមម៉ោង ពេលយប់ និងថ្ងៃឈប់សម្រាក

មាត្រា 50 នៃច្បាប់ស្តីពីស្តង់ដារការងារ កំណត់ម៉ោងការងារមិនឱ្យលើស 40 ម៉ោងក្នុងមួយសប្តាហ៍ និង 8 ម៉ោងក្នុងមួយថ្ងៃ ដោយមិនរាប់ពេលសម្រាក។ មាត្រា 50(3) រាប់ពេលរង់ចាំ (대기시간) ក្រោមការបញ្ជានិងត្រួតពិនិត្យរបស់និយោជកជាម៉ោងការងារ។ អតិបរមាតាមច្បាប់គឺ 52 ម៉ោងក្នុងមួយសប្តាហ៍ — 40 ម៉ោងតាមច្បាប់ បូកការពន្យាររហូតដល់ 12 ម៉ោងក្នុងមួយសប្តាហ៍ តាមការព្រមព្រៀងរវាងភាគី តាមមាត្រា 53(1)។ ដែនកំណត់នេះចាប់ផ្តើមអនុវត្តចំពោះកន្លែងធ្វើការដែលមាននិយោជិត 300 នាក់ឡើងទៅ នៅថ្ងៃទី 1 ខែកក្កដា ឆ្នាំ 2018 ចំនួន 50 ដល់ 299 នាក់ នៅថ្ងៃទី 1 ខែមករា ឆ្នាំ 2020 និងចំនួន 5 ដល់ 49 នាក់ នៅថ្ងៃទី 1 ខែកក្កដា ឆ្នាំ 2021។

ប្រាក់បន្ថែមទាំងអស់គណនាតាមប្រាក់ឈ្នួលធម្មតា (통상임금)។ មាត្រា 56(1) និងមាត្រា 56(3) ជាកាតព្វកិច្ចដាច់ដោយឡែក ដូច្នេះការងារបន្ថែមម៉ោងនៅពេលយប់ទទួលប្រាក់បន្ថែមទាំងពីរ។

មានលក្ខខណ្ឌពីរដែលកំណត់ថា បទប្បញ្ញត្តិទាំងនេះអនុវត្តចំពោះអ្នកឬអត់។

នៅកន្លែងធ្វើការដែលមាននិយោជិតប្រចាំ 4 នាក់ឬតិចជាងនេះ តារាងឧបសម្ព័ន្ធ 1 នៃអនុក្រឹត្យអនុវត្តច្បាប់ស្តីពីស្តង់ដារការងារ រាយក្នុងជំពូកទី 4 តែមាត្រា 54 មាត្រា 55(1) និងមាត្រា 63។ មាត្រា 50, 53, 56 និង 60 មិនមានក្នុងបញ្ជីទេ — នេះមានន័យថា សប្តាហ៍ការងារ 40 ម៉ោង ដែនកំណត់ 52 ម៉ោង ប្រាក់បន្ថែម និងការឈប់សម្រាកប្រចាំឆ្នាំមានប្រាក់ឈ្នួល មិនអនុវត្តតាមច្បាប់នៅទីនោះទេ។ ប្រាក់ឈ្នួលអប្បបរមា និងកាតព្វកិច្ចផ្តល់ប័ណ្ណបញ្ជាក់ប្រាក់ឈ្នួល នៅតែអនុវត្តចំពោះទំហំនោះ។

មាត្រា 63 នៃច្បាប់ស្តីពីស្តង់ដារការងារ ដកអាជីវកម្មកសិកម្ម រុក្ខកម្ម បសុសត្វ ចិញ្ចឹមដង្កូវនាង និងនេសាទ ចេញពីបទប្បញ្ញត្តិស្តីពីម៉ោងការងារ ពេលសម្រាក និងថ្ងៃឈប់សម្រាក។ ក្នុងវិស័យទាំងនេះ គ្មានដែនកំណត់ 52 ម៉ោងក្នុងមួយសប្តាហ៍ និងគ្មានប្រាក់បន្ថែមសម្រាប់ការងារបន្ថែមម៉ោងឬថ្ងៃឈប់សម្រាកទេ ទោះកន្លែងធ្វើការមានទំហំប៉ុនណាក៏ដោយ។ សិទ្ធិដែលនៅសល់មាន 2៖ ប្រាក់បន្ថែម 50% សម្រាប់ការងារពេលយប់ពី 22:00–06:00 និងការឈប់សម្រាកប្រចាំឆ្នាំមានប្រាក់ឈ្នួលតាមមាត្រា 60 — ទាំងពីរអនុវត្តតែនៅកន្លែងធ្វើការដែលមាននិយោជិតប្រចាំ 5 នាក់ឡើងទៅ។

អ្វីខ្លះត្រូវកាត់ដោយស្របច្បាប់ពីប្រាក់ឈ្នួលរបស់អ្នកនៅឆ្នាំ 2026

ដំបូង ត្រូវកែការយល់ច្រឡំមួយដែលអាចធ្វើឱ្យខាតប្រាក់៖ ពលករ E-9 មិនត្រូវបានចុះឈ្មោះដោយស្វ័យប្រវត្តិក្នុងធានារ៉ាប់រងសង្គមទាំង 4 ទាំងអស់ទេ។ ក្រសួងនីតិកម្មរដ្ឋាភិបាលរាយដោយឡែកថា ធានារ៉ាប់រងសុខភាពជាតិជាកាតព្វកិច្ច ធានារ៉ាប់រងគ្រោះថ្នាក់ការងារជាកាតព្វកិច្ច សោធនជាតិអាស្រ័យលើគោលការណ៍បដិការ និងធានារ៉ាប់រងការងារជាកាតព្វកិច្ច ខណៈអត្ថប្រយោជន៍អត់ការងារ ការឈប់សម្រាកថែទាំកូន និងការឈប់សម្រាកមាតុភាព អនុវត្តតែពេលមានពាក្យសុំដោយឡែក។

សោធនជាតិប្រែប្រួលតាមសញ្ជាតិ។ ពលករ E-9 ក្លាយជាសមាជិកតាមកន្លែងធ្វើការ (사업장가입자) តាមបទប្បញ្ញត្តិដើមនៃមាត្រា 126(1) នៃច្បាប់ស្តីពីសោធនជាតិ (국민연금법) ប៉ុន្តែមានការលើកលែងតាមគោលការណ៍បដិការ៖ ប្រសិនបើច្បាប់ប្រទេសកំណើតរបស់អ្នកមិនអនុវត្តសោធនសមមូលចំពោះពលរដ្ឋកូរ៉េ អ្នកត្រូវបានដកចេញពីការចុះឈ្មោះតាមលក្ខខណ្ឌលើកលែងនៃមាត្រា 126(1)។ បើប័ណ្ណបញ្ជាក់ប្រាក់ឈ្នួលរបស់មិត្តរួមការងារមានការកាត់សោធន តែរបស់អ្នកមិនមាន ជាទូទៅមូលហេតុគឺនេះ។

អត្រាសោធនបានផ្លាស់ប្តូរនៅថ្ងៃទី 1 ខែមករា ឆ្នាំ 2026 ពី 9% ទៅ 9.5% ជាការផ្លាស់ប្តូរលើកដំបូងចាប់ពីឆ្នាំ 1998 ហើយកើន 0.5 ពិន្ទុភាគរយក្នុងមួយឆ្នាំ រហូតដល់ 13% នៅឆ្នាំ 2033 តាមមាត្រា 88 នៃច្បាប់ស្តីពីសោធនជាតិ និងមាត្រា 4 នៃបទប្បញ្ញត្តិបន្ថែម។ សម្រាប់សមាជិកតាមកន្លែងធ្វើការ ភាគីទាំងពីរបង់ស្មើគ្នា ដូច្នេះម្នាក់ៗបង់ 4.75% នៃចំណូលប្រចាំខែគោល។ តួលេខរបស់សេវាសោធនជាតិបញ្ជាក់ការបែងចែកនេះ៖ នៅពិដានឆ្នាំ 2026 ចំនួន ₩6,590,000 បុព្វលាភសរុបគឺ ₩626,050 ហើយភាគីនីមួយៗបង់ ₩313,025។ ចំណូលប្រចាំខែគោលពីថ្ងៃទី 1 ខែកក្កដា ឆ្នាំ 2026 ដល់ថ្ងៃទី 30 ខែមិថុនា ឆ្នាំ 2027 មានបាត ₩410,000 កើនពី ₩400,000 និងពិដាន ₩6,590,000 កើនពី ₩6,370,000។

ធានារ៉ាប់រងសុខភាពក៏ផ្លាស់ប្តូរនៅឆ្នាំ 2026 ដែរ៖ អត្រាសម្រាប់សមាជិកតាមកន្លែងធ្វើការ (직장가입자) គឺ 7.19% នៃប្រាក់បំណាច់ កើន 0.1 ពិន្ទុភាគរយ ហើយក្រសួងសុខាភិបាលនិងសុខុមាលភាពហៅថាកំណើន 1.48% ធៀបនឹងឆ្នាំមុន។ និយោជកនិងពលករបង់ម្នាក់ពាក់កណ្តាល តាមមាត្រា 76(1) នៃច្បាប់ស្តីពីធានារ៉ាប់រងសុខភាពជាតិ (국민건강보험법) ដូច្នេះចំណែករបស់អ្នកគឺ 3.595% នៃប្រាក់បំណាច់ ហើយនិយោជកត្រូវកាត់ចំណែកនេះពីប្រាក់ឈ្នួល និងជូនដំណឹងអំពីចំនួនដែលបានកាត់ តាមមាត្រា 77(3)។ ក្រសួងបានកំណត់ចំណែកប្រចាំខែជាមធ្យមរបស់និយោជិតម្នាក់នៅឆ្នាំ 2026 ចំនួន ₩160,699 កើន ₩2,235 ពី ₩158,464 នៅឆ្នាំ 2025។

ធានារ៉ាប់រងថែទាំរយៈពេលវែង (장기요양보험) គឺ 0.9448% នៃចំណូលសម្រាប់ឆ្នាំ 2026 កើនពី 0.9182% នៅឆ្នាំ 2025 ហើយត្រូវគិតជា 13.14% នៃបុព្វលាភធានារ៉ាប់រងសុខភាព។ ដូច្នេះវាបន្តការបែងចែកពាក់កណ្តាលស្មើគ្នា។

បន្ទាប់ពីចុះបញ្ជីជនបរទេស ធានារ៉ាប់រងសុខភាពមិនមែនជាជម្រើសទេ។ ពលករ E-9 ឬ H-2 ដែលបានចុះបញ្ជីជនបរទេស ក្លាយជាសមាជិកតាមកន្លែងធ្វើការ តាមមាត្រា 109(2)3 នៃច្បាប់ស្តីពីធានារ៉ាប់រងសុខភាពជាតិ និងមាត្រា 14 នៃច្បាប់ស្តីពីការងាររបស់ពលករបរទេស ហើយនិយោជកត្រូវរាយការណ៍ការជួលទៅសេវាធានារ៉ាប់រងសុខភាពជាតិ (국민건강보험공단) ក្នុងរយៈពេល 14 ថ្ងៃ តាមមាត្រា 8(2) នៃច្បាប់ស្តីពីធានារ៉ាប់រងសុខភាពជាតិ។

ធានារ៉ាប់រងការងារបែងចែកជាពីរគណនី។ គណនីអត្ថប្រយោជន៍អត់ការងារ (실업급여) គឺ 1.8% នៃប្រាក់បំណាច់ ហើយភាគីទាំងពីរបង់ 0.9% ស្មើគ្នា។ គណនីស្ថិរភាពការងារនិងអភិវឌ្ឍជំនាញវិជ្ជាជីវៈ ជាបន្ទុកនិយោជកទាំងស្រុង៖ 0.25% សម្រាប់ក្រោម 150 នាក់, 0.45% សម្រាប់សហគ្រាសគាំទ្រអាទិភាពដែលមាន 150 នាក់ឡើងទៅ, 0.65% សម្រាប់ 150 ដល់ក្រោម 1,000 នាក់ និង 0.85% សម្រាប់ 1,000 នាក់ឡើងទៅ ព្រមទាំងគម្រោងដែលរដ្ឋឬអាជ្ញាធរមូលដ្ឋានអនុវត្តដោយផ្ទាល់។ មាត្រា 10-2(1) នៃច្បាប់ស្តីពីធានារ៉ាប់រងការងារ (고용보험법) អនុវត្តច្បាប់នេះចំពោះពលករ EPS តាមលំនាំដើម ប៉ុន្តែជំពូកទី 4 និង 5 អនុវត្តតែពេលមានពាក្យសុំតាមបទបញ្ជាក្រសួង។ ដូច្នេះគណនីដែលនិយោជកបង់គឺស្វ័យប្រវត្តិ ប៉ុន្តែអត្ថប្រយោជន៍អត់ការងារ ការឈប់សម្រាកថែទាំកូន និងការឈប់សម្រាកមាតុភាព ត្រូវដាក់ពាក្យសុំ។

មានបន្ទាត់មួយដែលមិនត្រូវបង្ហាញក្នុងបញ្ជីកាត់ប្រាក់ទេ៖ ធានារ៉ាប់រងគ្រោះថ្នាក់ការងារ (산재보험)។ និយោជកបង់ 100%។ មាត្រា 13(2) នៃច្បាប់ស្តីពីការប្រមូលបុព្វលាភធានារ៉ាប់រងការងារនិងគ្រោះថ្នាក់ការងារ (고용산재보험료징수법) កំណត់ចំណែកពលករត្រឹមតែពាក់កណ្តាលនៃផ្នែកអត្ថប្រយោជន៍អត់ការងារក្នុងបុព្វលាភធានារ៉ាប់រងការងារ ហើយមាត្រា 13(5) ដាក់បុព្វលាភធានារ៉ាប់រងគ្រោះថ្នាក់ការងារទាំងស្រុងលើនិយោជក។ បើអ្នកឃើញវាត្រូវបានកាត់ ប័ណ្ណបញ្ជាក់នោះខុស។ នេះមិនមែនជាកំហុសបង្គត់ទេ ហើយអ្នកត្រូវស្នើសុំយកប្រាក់វិញ។

សម្រាប់យោង សេចក្តីជូនដំណឹងរបស់ MOEL លេខ 2025-91 (고용노동부고시 제2025-91호) កំណត់អត្រាធានារ៉ាប់រងគ្រោះថ្នាក់ការងារឆ្នាំ 2026 តាមវិស័យ ជាភាគក្នុង 1,000 នៃប្រាក់ឈ្នួលសរុប និងអនុវត្តពីថ្ងៃទី 1 ខែមករា ដល់ថ្ងៃទី 31 ខែធ្នូ ឆ្នាំ 2026៖ ផលិតកម្មអាហារ 16/1,000; សំណង់ 35/1,000; កសិកម្ម 20/1,000; នេសាទ 27/1,000; លក់ដុំ លក់រាយ ភោជនីយដ្ឋាន និងស្នាក់នៅ 8/1,000; រ៉ែធ្យូងថ្មនិងជីកយកថ្ម 185/1,000; ពលករបញ្ជូនទៅក្រៅប្រទេស 14/1,000។ អត្រាគ្រោះថ្នាក់ធ្វើដំណើរទៅមកការងារ ដូចគ្នាគ្រប់វិស័យគឺ 0.6/1,000។

អត្ថបទនេះមិនផ្សាយចំនួនប្រាក់សុទ្ធដែលទទួលបានទេ ហើយគ្មានស្ថាប័នណាប្រកាសចំនួនមួយដែរ។ ការកាត់ប្រាក់ខាងលើប្រែប្រួលតាមសញ្ជាតិ ទំហំកន្លែងធ្វើការ និងវិធីគិតពន្ធដែលបានជ្រើស ដូច្នេះចំនួនតែមួយគឺជាការសន្និដ្ឋានដែលធ្វើដូចជាការពិត។ គួរប្រុងប្រយ័ត្នចំពោះគេហទំព័រណាដែលផ្តល់ចំនួនបែបនោះ។

ធានារ៉ាប់រងពិសេសសម្រាប់ EPS ចំនួន 4

ក្រៅពីធានារ៉ាប់រងសង្គមតាមច្បាប់បួនប្រភេទ EPS មានធានារ៉ាប់រងផ្ទាល់ខ្លួនបួនប្រភេទទៀត។ និយោជកបង់ពីរ ហើយពលករបង់ពីរ។

និយោជកបង់ធានារ៉ាប់រងធានាការចាកចេញ (출국만기보험) ដោយសន្សំ 8.3% នៃប្រាក់ឈ្នួលធម្មតាប្រចាំខែរៀងរាល់ខែ និងត្រូវចុះឈ្មោះក្នុងរយៈពេល 15 ថ្ងៃចាប់ពីថ្ងៃកិច្ចសន្យាការងារចូលជាធរមាន ប៉ុន្តែជាកាតព្វកិច្ចតែពេលរយៈពេលការងារដែលនៅសល់មាន 1 ឆ្នាំឡើងទៅ តាមមាត្រា 21(1)2 នៃអនុក្រឹត្យអនុវត្តច្បាប់ស្តីពីការងាររបស់ពលករបរទេស។ និយោជកក៏បង់ធានារ៉ាប់រងធានាប្រាក់ឈ្នួលជំពាក់ (임금체불 보증보험) ចំនួន ₩15,000 ក្នុងមួយពលករក្នុង 1 ឆ្នាំ ដោយមានកម្រិតសំណង ₩4,000,000 ក្នុងមួយពលករ តាមសេចក្តីជូនដំណឹងរបស់ MOEL ស្តីពីចំនួនធានាសម្រាប់ធានារ៉ាប់រងការបើកប្រាក់ឈ្នួលដល់ពលករបរទេស (외국인근로자 임금지급 보증보험의 보증금액 고시)។ ធានារ៉ាប់រងនេះអនុវត្តតែចំពោះកន្លែងធ្វើការដែលច្បាប់ស្តីពីការធានាបំណុលប្រាក់ឈ្នួល (임금채권보장법) មិនអនុវត្ត ឬមាននិយោជិតប្រចាំក្រោម 300 នាក់ ហើយមិនអនុវត្តចំពោះនិយោជកសំណង់ដែលប្រើពលករ H-2 ទេ តាមមាត្រា 27(1) នៃអនុក្រឹត្យអនុវត្ត។

ពលករបង់ពីរប្រភេទទៀត។ ធានារ៉ាប់រងថ្លៃត្រឡប់ប្រទេស (귀국비용보험) តាមមាត្រា 15(1) នៃច្បាប់ស្តីពីការងាររបស់ពលករបរទេស មានតម្លៃ ₩400,000 ដល់ ₩600,000 តាមប្រទេស និងត្រូវចុះឈ្មោះក្នុងរយៈពេល 3 ខែចាប់ពីថ្ងៃកិច្ចសន្យាការងារចូលជាធរមាន តាមមាត្រា 22(1) នៃអនុក្រឹត្យអនុវត្ត៖ ₩400,000 សម្រាប់ចិន ហ្វីលីពីន ឥណ្ឌូណេស៊ី ថៃ និងវៀតណាម; ₩500,000 សម្រាប់ម៉ុងហ្គោលី; ₩600,000 សម្រាប់ស្រីលង្កា; ₩500,000 សម្រាប់ប្រទេសផ្សេងទៀត។ ធានារ៉ាប់រងរបួស (상해보험) តាមមាត្រា 28(2) នៃអនុក្រឹត្យអនុវត្ត មានតម្លៃប្រមាណ ₩20,000 សម្រាប់ 3 ឆ្នាំ ខុសគ្នាតាមភេទនិងអាយុ ហើយត្រូវចុះឈ្មោះក្នុងរយៈពេល 15 ថ្ងៃ។ វាធានាការស្លាប់និងជំងឺក្រៅពីគ្រោះថ្នាក់ការងារ ដោយសំណងអតិបរមា ₩30,000,000 សម្រាប់ការស្លាប់ដោយគ្រោះថ្នាក់ឬពិការភាពអចិន្ត្រៃយ៍ និង ₩15,000,000 សម្រាប់ការស្លាប់ដោយជំងឺឬពិការភាពធ្ងន់ធ្ងរ។

បន្ទាប់ពីពិនិត្យថាប្រាក់ឈ្នួលត្រូវបានបើកត្រឹមត្រូវ សំណួរបន្ទាប់ជាទូទៅគឺពេលឈប់ពីការងារ។ មគ្គុទ្ទេសក៍ប្រាក់បំណាច់ពេលឈប់ពីការងារ ពន្យល់រូបមន្ត កាលកំណត់បើកប្រាក់ក្នុង 14 ថ្ងៃ និងនីតិវិធីពេលមិនបានទទួលប្រាក់។