ធានារ៉ាប់រងសម្រាប់កម្មករ E-9៖ អ្នកណាបង់អ្វី ហើយហេតុអ្វីធានារ៉ាប់រងធានាការចាកចេញមិនមែនជាប្រាក់បំណាច់បញ្ចប់ការងារ

ចាប់ផ្តើមពីជួរកាត់ប្រាក់ក្នុងបញ្ជីប្រាក់ឈ្នួល

កម្មករ E-9 ពាក់ព័ន្ធនឹងធានារ៉ាប់រង 2 ប្រភេទ៖ ធានារ៉ាប់រងសង្គមតាមច្បាប់ដែលកម្មករគ្រប់រូបនៅកូរ៉េជួបប្រទះ និងធានារ៉ាប់រង 4 ប្រភេទសម្រាប់កម្មករ EPS ប៉ុណ្ណោះ។ ប្រភពប្រាក់ខុសគ្នា ដូច្នេះវិធីលឿនបំផុតដើម្បីរកឃើញបញ្ជីប្រាក់ឈ្នួលខុស គឺដឹងថាប្រភេទណាអាចកាត់ពីប្រាក់ឈ្នួលរបស់អ្នក។

ធានារ៉ាប់រងគ្រោះថ្នាក់ការងារ (산재보험) មិនអាចបង្ហាញក្នុងជួរកាត់ប្រាក់ទេ។ មាត្រា 13(5) នៃច្បាប់ស្តីពីការប្រមូលបុព្វលាភធានារ៉ាប់រងការងារ និងគ្រោះថ្នាក់ការងារ (고용산재보험료징수법) កំណត់ថាបុព្វលាភនេះជាបន្ទុករបស់និយោជក ហើយមាត្រា 13 មិនមានចំណែកកម្មករឡើយ។ ការកាត់ធានារ៉ាប់រងនេះលើបញ្ជីប្រាក់ឈ្នួល E-9 គឺខុសច្បាប់។

ធានារ៉ាប់រងការងារ (고용보험) ជាកាតព្វកិច្ចសម្រាប់កម្មករ E-9 ប៉ុន្តែករណីភាគច្រើនចំនួនកាត់គឺ 0។ មាត្រា 13(2) កំណត់ចំណែកកម្មករត្រឹមប្រាក់ឈ្នួលសរុប × (អត្រាអត្ថប្រយោជន៍អត់ការងារធ្វើ × 1/2)។ អ្នកដែលមិនបានចូលរួមអត្ថប្រយោជន៍អត់ការងារធ្វើ (실업급여) ត្រូវកាត់ធានារ៉ាប់រងការងារ ₩0។

ប្រាក់សោធនជាតិ (국민연금) អាស្រ័យលើសញ្ជាតិ ប៉ុន្តែធានារ៉ាប់រងសុខភាពជាតិ (국민건강보험) មិនអាស្រ័យលើសញ្ជាតិទេ។

ធានារ៉ាប់រង 2 ដែលអ្នកបង់ដោយខ្លួនឯងសុទ្ធតែសម្រាប់ EPS៖ ធានារ៉ាប់រងថ្លៃវិលត្រឡប់ (귀국비용보험) និងធានារ៉ាប់រងគ្រោះថ្នាក់ផ្ទាល់ខ្លួន (상해보험)។

ធានារ៉ាប់រងគ្រោះថ្នាក់ការងារ៖ និយោជកបង់ទាំងស្រុង ហើយស្ថានភាពស្នាក់នៅមិនមែនជាលក្ខខណ្ឌ

មាត្រា 6 នៃច្បាប់ស្តីពីធានារ៉ាប់រងសំណងគ្រោះថ្នាក់ឧស្សាហកម្ម (산업재해보상보험법) អនុវត្តចំពោះអាជីវកម្មទាំងអស់ដែលប្រើកម្មករ លើកលែងអាជីវកម្មក្នុងមាត្រា 2 នៃអនុក្រឹត្យអនុវត្ត។ មានករណីលើកលែង 2 ដែលពាក់ព័ន្ធនឹង E-9៖ អាជីវកម្មកសិកម្ម រុក្ខកម្ម (លើកលែងកាប់ឈើ) នេសាទ និងបរបាញ់ ដែលមិនមែនជានីតិបុគ្គល និងមានកម្មករអចិន្ត្រៃយ៍ក្រោម 5 នាក់ ព្រមទាំងការងារជួលក្នុងគ្រួសារ។ កសិកម្ម និងចិញ្ចឹមសត្វជាវិស័យសំខាន់របស់ E-9 ហើយកសិដ្ឋានតូចមិនមែននីតិបុគ្គលជាកន្លែងដែលកម្មករ E-9 ត្រូវបានដាក់ឱ្យធ្វើការ ដូច្នេះត្រូវពិនិត្យថាកសិដ្ឋានជានីតិបុគ្គលឬអត់ និងមានកម្មករអចិន្ត្រៃយ៍ប៉ុន្មាននាក់។

មានភាពខុសគ្នាមួយ។ ករណីលើកលែងកសិដ្ឋានតូចដូចគ្នាសម្រាប់ធានារ៉ាប់រងការងារត្រូវបានលុបចាប់ពី 25 មិថុនា 2024។ ដូច្នេះកម្មករនៅកសិដ្ឋានឯកជនក្រោម 5 នាក់ត្រូវបានធានារ៉ាប់រងការងារ ប៉ុន្តែមិនត្រូវបានធានារ៉ាប់រងគ្រោះថ្នាក់ការងារទេ។

អត្រាឆ្នាំ 2026 ជាមធ្យម 1.47% គឺអត្រាមធ្យមតាមប្រភេទអាជីវកម្ម 1.41% បូកគ្រោះថ្នាក់ពេលធ្វើដំណើរ 0.06% ហើយត្រូវបានរក្សាដូចឆ្នាំ 2025។ មានអត្រា 28 ប្រភេទអាជីវកម្ម ហើយគ្រោះថ្នាក់ពេលធ្វើដំណើរគឺ 0.6 ក្នុង 1,000 ដូចគ្នាគ្រប់វិស័យ។ សេចក្តីជូនដំណឹងរបស់ MOEL លេខ 2025-91 ចេញនៅ 31 ធ្នូ 2025 ចូលជាធរមាន 1 មករា 2026 និងអនុវត្តដល់ 31 ធ្នូ 2026។ កម្មករមិនបង់ចំណែកណាមួយទេ។

មាត្រា 36(1) នៃច្បាប់នេះមានអត្ថប្រយោជន៍ 8 ប្រភេទ៖ ការព្យាបាល ការឈប់សម្រាក ពិការភាព ថែទាំ អ្នករស់រាន ប្រាក់សោធនសំណងជំងឺ ថ្លៃបុណ្យសព និងស្តារវិជ្ជាជីវៈ។ អត្ថប្រយោជន៍ឈប់សម្រាកគឺ 70 ក្នុង 100 នៃប្រាក់ឈ្នួលមធ្យមក្នុង 1 ថ្ងៃ ហើយមាត្រា 52 មិនបង់បើរយៈពេលមិនអាចធ្វើការមានត្រឹម 3 ថ្ងៃឬតិច។

តុលាការកំពូលក្នុងសាលក្រម 94Nu12067 ថ្ងៃ 15 កញ្ញា 1995 បានសម្រេចថា បទប្បញ្ញត្តិរឹតត្បិតការងារក្នុងច្បាប់អន្តោប្រវេសន៍គ្រប់គ្រងសកម្មភាពជួល មិនធ្វើឱ្យកិច្ចសន្យាការងារមោឃៈទេ ហើយកម្មករនោះជាកម្មករតាមច្បាប់ស្តង់ដារការងារ និងមានសិទ្ធិទទួលអត្ថប្រយោជន៍ព្យាបាលតាមច្បាប់ធានារ៉ាប់រងសំណងគ្រោះថ្នាក់ឧស្សាហកម្ម៖ 「산업재해보상보험법상의 요양급여를 받을 수 있는 대상에 해당한다」។ សាលក្រមដដែលថាទំនាក់ទំនងការងារជាមួយអ្នកគ្មានសិទ្ធិធ្វើការត្រូវផ្អាក ហើយភាគីណាមួយមិនអាចយកហេតុនោះមករំលាយកិច្ចសន្យា។ វាការពារសិទ្ធិការងារដែលកើតរួច និងការទាមទារគ្រោះថ្នាក់ការងារ មិនមែនការពារមុខរបរទេ។ កន្លែងធ្វើការផ្ទាល់ក៏ត្រូវស្ថិតក្នុងវិសាលភាពមាត្រា 6។

ភាពពិសេសនេះបង្ហាញពេលប្រៀបធៀបនឹងធានារ៉ាប់រងផ្សេង។ មាត្រា 111 នៃអនុក្រឹត្យអនុវត្តច្បាប់ប្រាក់សោធនជាតិដកចេញអ្នកដែលស្នាក់នៅដោយគ្មានការអនុញ្ញាតពន្យាររយៈពេល និងអ្នកមិនបានចុះបញ្ជីជនបរទេស ឬទទួលបញ្ជាបណ្តេញចេញ។ មាត្រា 109(2) នៃច្បាប់ធានារ៉ាប់រងសុខភាពជាតិតម្រូវការចុះបញ្ជីជនបរទេស ឬរាយការណ៍ទីលំនៅក្នុងស្រុក ហើយមាត្រា 109(5)1 រារាំងអ្នកស្នាក់នៅខុសច្បាប់មិនឱ្យជាសមាជិកឬអ្នកក្នុងបន្ទុក។ ធានារ៉ាប់រងការងារតម្រូវស្ថានភាពស្នាក់នៅដែលបានរាយ។ មានតែធានារ៉ាប់រងគ្រោះថ្នាក់ការងារដែលមិនកំណត់ស្ថានភាពស្នាក់នៅ ហើយមានតែករណីលើកលែងក្នុងមាត្រា 6។

ធានារ៉ាប់រងការងារ៖ ជាកាតព្វកិច្ចចាប់ពី 2021 ហើយភាគច្រើននិយោជកបង់

ការពន្យល់ថាធានារ៉ាប់រងការងាររបស់កម្មករបរទេសជាជម្រើស គឺហួសសម័យ ប៉ុន្តែនៅតែត្រូវបាននិយាយញឹកញាប់។ មាត្រា 10-2(1) នៃច្បាប់ស្តីពីធានារ៉ាប់រងការងារ (고용보험법) ចែងថាច្បាប់នេះអនុវត្តចំពោះកម្មករបរទេសដែលស្ថិតក្រោមច្បាប់ស្តីពីការងាររបស់ពលករបរទេស (외국인고용법) ប៉ុន្តែជំពូក 4 និង 5 អនុវត្តតែពេលមានពាក្យសុំតាមបទបញ្ជា MOEL។ ការអនុវត្តតាមទំហំកន្លែងធ្វើការបានបញ្ចប់៖ 30 នាក់ឡើងពី 1 មករា 2021, 10–29 នាក់ពី 1 មករា 2022 និងក្រោម 10 នាក់ពី 1 មករា 2023។

សរុបមក ជំពូក 3 ស្ថិរភាពការងារ និងអភិវឌ្ឍជំនាញអនុវត្តដោយស្វ័យប្រវត្តិ ខណៈជំពូក 4 អត្ថប្រយោជន៍អត់ការងារធ្វើ និងជំពូក 5 អត្ថប្រយោជន៍ឈប់សម្រាកថែទាំកូន និងមុនក្រោយសម្រាល ត្រូវដាក់ពាក្យ។

ភាពខុសគ្នានេះកំណត់បញ្ជីប្រាក់ឈ្នួល។ មាត្រា 13(4) នៃច្បាប់ប្រមូលបុព្វលាភដាក់បុព្វលាភស្ថិរភាពការងារ និងអភិវឌ្ឍជំនាញទាំងស្រុងលើនិយោជក ហើយមាត្រា 13(2) កំណត់ចំណែកកម្មករត្រឹម 1/2 នៃអត្រាអត្ថប្រយោជន៍អត់ការងារធ្វើ។ អត្រាគឺ 18 ក្នុង 1,000 បែងចែកម្នាក់ៗ 0.9%។ គណនីដែលនិយោជកបង់តែម្នាក់គឺ ក្រោម 150 នាក់ 0.25%, 150 នាក់ឡើងសហគ្រាសគាំទ្រអាទិភាព 0.45%, 150 នាក់ឡើងនិងក្រោម 1,000 នាក់ 0.65%, និង 1,000 នាក់ឡើង ព្រមទាំងរដ្ឋឬអាជ្ញាធរមូលដ្ឋាន 0.85%។ នេះជាមាត្រា 12 នៃអនុក្រឹត្យអនុវត្ត ដែលចូលជាធរមាន 23 ធ្នូ 2025 និងមិនប្រែប្រួលតាំងពីការដំឡើងនៅ 1 កក្កដា 2022។

មាត្រា 2(1) នៃបទបញ្ជាអនុវត្តកំណត់ថា អ្នកដាក់ពាក្យចូលធានារ៉ាប់រងការងារសម្រាប់ជនបរទេសគឺនិយោជក ឬអ្នកម៉ៅការបន្ត។ និយោជកដាក់ទៅសេវាសំណង និងសុខុមាលភាពកម្មករកូរ៉េ។ ដូច្នេះក្នុងការអនុវត្ត ការចូលរួមអត្ថប្រយោជន៍អត់ការងារធ្វើអាស្រ័យលើនិយោជក។

មុនរំពឹងប្រាក់ស្វែងរកការងារ ត្រូវដឹងថាមាត្រា 40 តម្រូវរយៈពេលធានារ៉ាប់រងយ៉ាងតិច 180 ថ្ងៃ ក្នុងរយៈពេលមូលដ្ឋាន 18 ខែមុនចាកពីការងារ មានឆន្ទៈនិងសមត្ថភាពធ្វើការ មូលហេតុចាកពីការងារមិនស្ថិតក្រោមមាត្រា 58 និងខិតខំស្វែងរកការងារថ្មី។

ប្រាក់សោធនជាតិ៖ សញ្ជាតិកំណត់ការកាត់ ប៉ុន្តែមិនកំណត់ប្រាក់បង្វិលសងមួយដង

ចំណុចសំខាន់គឺបទលើកលែងក្នុងមាត្រា 126(1) នៃច្បាប់ស្តីពីប្រាក់សោធនជាតិ (국민연금법)។ បើច្បាប់ប្រទេសដើមរបស់ជនបរទេសមិនផ្តល់ប្រាក់សោធនសមមូលដល់ពលរដ្ឋកូរ៉េ ច្បាប់នេះមិនអនុវត្តទេ ហើយក៏មិនមានការកាត់ ព្រោះគ្មានអ្វីត្រូវបង់។

សេវាប្រាក់សោធនជាតិកូរ៉េផ្សព្វផ្សាយ 「외국 연금제도 조사 내용」 តាមប្រទេស ចុះថ្ងៃទី 19 មីនា 2026 គ្របដណ្តប់ 136 ប្រទេស។ កម្មករ E-9 ជាសមាជិកតាមកន្លែងធ្វើការ ដូច្នេះមើលជួរកន្លែងធ្វើការ។ ក្នុងប្រទេស EPS-TOPIK ការចូលជាកាតព្វកិច្ចមាន ហ្វីលីពីន ចិន អ៊ូសបេគីស្ថាន ថៃ ឥណ្ឌូណេស៊ី វៀតណាម កម្ពុជា ស្រីលង្កា ម៉ុងហ្គោលី ឡាវ និងកៀហ្ស៊ីស៊ីស្ថាន។ ករណីលើកលែងមាន នេប៉ាល់ មីយ៉ាន់ម៉ា បង់ក្លាដែស ប៉ាគីស្ថាន និងទីម័រខាងកើត។ ចំណុចផ្លាស់ប្តូរ 2 ដែលអត្ថបទចាស់ច្រើនសរសេរខុសគឺ វៀតណាមពី 1 មករា 2022 និងកម្ពុជាពី 29 មីនា 2023។ តាជីគីស្ថានមិនមានក្នុងតារាង។

ការកែតម្រូវសំខាន់បំផុតគឺ សម្រាប់កម្មករ E-9 សញ្ជាតិមិនកំណត់ប្រាក់សោធនបង្វិលសងមួយដង (반환일시금) ទេ។ សេវាប្រាក់សោធនជាតិរាយលក្ខខណ្ឌ 3៖ ច្បាប់ប្រទេសដើមផ្តល់អត្ថប្រយោជន៍សមមូល មានកិច្ចព្រមព្រៀងសន្តិសុខសង្គមស្តីពីការបង្វិលសង ឬធ្លាប់ចូលរួមក្រោម E-8(ការងារបណ្តុះបណ្តាល), E-9(ការងារមិនវិជ្ជាជីវៈ), H-2(ការងារទស្សនកិច្ច)។ ចុងក្រោយគឺមាត្រា 126(4)2 ហើយដំណើរការដោយមិនអាស្រ័យលើបដិការឬកិច្ចព្រមព្រៀង។ E-8 កម្មកររដូវកាលដែលបង្កើតនៅ 24 ធ្នូ 2019 មិនស្ថិតក្នុងនេះទេ។

ដូច្នេះសញ្ជាតិកំណត់តែថាបានចូលរួមតាំងពីដើមឬអត់។ ការនិយាយថាកម្មករនេប៉ាល់ឬមីយ៉ាន់ម៉ាមិនអាចយកប្រាក់សោធនវិញ គឺបញ្ច្រាសហេតុផល ព្រោះពួកគេមិនដែលបង់។

គិតត្រឹមឧសភា 2026 មានប្រទេស 24 ដែលមានកិច្ចព្រមព្រៀងសន្តិសុខសង្គម៖ អាល្លឺម៉ង់ សហរដ្ឋអាមេរិក កាណាដា (រួម Quebec) ឆេក ហុងគ្រី អូស្ត្រាលី បារាំង បែលហ្សិក ប៊ុលហ្គារី ប៉ូឡូញ ស្លូវ៉ាគី រូម៉ានី អូទ្រីស ឥណ្ឌា ទួរគី ស្វីស ប្រេស៊ីល ប៉េរូ លុចសំបួ ស្លូវេនី ក្រូអាស៊ី អ៊ុយរូហ្គាយ ហ្វីលីពីន និងអាហ្សង់ទីន។ ក្នុងប្រទេសបញ្ជូន EPS បច្ចុប្បន្ន មានតែហ្វីលីពីន ហើយអ្នក E-9 មិនត្រូវការផ្លូវនេះទេ ព្រោះទិដ្ឋាការខ្លួនឯងជាលក្ខខណ្ឌ។ បញ្ជីទទួលស្គាល់សមមូល 26 ប្រទេសគឺផ្សេង។ ស្រីលង្កា ឥណ្ឌូណេស៊ី និងកម្ពុជាស្ថិតក្នុងបញ្ជីនេះ មិនមែនប្រទេសកិច្ចព្រមព្រៀង។

ចាប់ពី 29 សីហា 2007 ប្រាក់បង្វិលសងបង់ក្រោយបញ្ជាក់ការចាកចេញ ប៉ុន្តែបើបង្ហាញការកក់សំបុត្រយន្តហោះ អាចដាក់ពាក្យពី 1 ខែមុន។ រយៈពេលទាមទារគឺ 5 ឆ្នាំចាប់ពីថ្ងៃកើតមូលហេតុបង់។ អ្នកនៅក្រៅប្រទេសអាចដាក់តាមតំណាងឬប្រៃសណីយ៍។

ចំនួនទទួលបានគឺបុព្វលាភដែលខ្លួនបង់បូកការប្រាក់។ ការប្រាក់ប្រើអត្រាប្រាក់បញ្ញើមានកាលកំណត់ 3 ឆ្នាំ គិតពីខែបន្ទាប់ពីខែបង់បុព្វលាភនីមួយៗ ដល់ខែកើតមូលហេតុបង់។ អត្រាឆ្នាំ 2026 គឺ 2.2%។

ទទួលប្រាក់សោធនបង្វិលសងមួយដងនៅអាកាសយានដ្ឋាន Incheon

អ្នកអាចទទួលប្រាក់សោធនបង្វិលសងមួយដងជាសាច់ប្រាក់នៅអាកាសយានដ្ឋាន Incheon នៅថ្ងៃចាកចេញ ហើយមាន 3 ដំណាក់កាល មិនមែនបញ្ជរតែមួយទេ។

លក្ខខណ្ឌតឹងរ៉ឹង។ ត្រូវចាកចេញក្នុង 1 ខែ។ និយោជកត្រូវបញ្ចប់ការរាយការណ៍ចាកពីការងារ ពោលគឺបញ្ចប់សមាជិកភាពកន្លែងធ្វើការ ត្រឹមថ្ងៃមុនចាកចេញ បើមិនដូច្នេះមិនអាចបង់នៅអាកាសយានដ្ឋាន។ ថ្ងៃចាកចេញមិនអាចជាសៅរ៍ អាទិត្យ ថ្ងៃឈប់សម្រាក ឬថ្ងៃធ្វើការចុងក្រោយនៃខែធ្នូ។ ម៉ោងហោះតាមថ្ងៃធ្វើការត្រូវនៅ 10:30–24:00 សម្រាប់ Terminal 1 និង 11:00–24:00 សម្រាប់ Terminal 2។ បង់ជា 16 រូបិយប័ណ្ណបរទេស មិនបង់ជាវ៉ុន។

មុនថ្ងៃធ្វើការចុងក្រោយ សូមឱ្យនិយោជកបញ្ជាក់ជាលាយលក្ខណ៍អក្សរថាបានទទួលការរាយការណ៍ចាកពីការងារ។

ធានារ៉ាប់រង EPS 4 ប្រភេទ ក្នុងនោះកម្មករបង់ 2

និយោជកបង់ធានារ៉ាប់រងធានាការចាកចេញ · អាណត្តិទុកចិត្ត (មាត្រា 13(1)) និងធានារ៉ាប់រងធានាប្រាក់ឈ្នួលជំពាក់ (មាត្រា 23(1))។ កម្មករបង់ធានារ៉ាប់រងថ្លៃវិលត្រឡប់ · អាណត្តិទុកចិត្ត (មាត្រា 15(1)) និងធានារ៉ាប់រងគ្រោះថ្នាក់ផ្ទាល់ខ្លួន (មាត្រា 23(2))។

ត្រូវបំបាត់ការយល់ច្រឡំដោយសារឈ្មោះ ព្រោះអ្វីដែលអាចទាមទារខុសគ្នា។ ប្រភេទទី 4 គឺធានារ៉ាប់រងធានាប្រាក់ឈ្នួលជំពាក់។ វាខុសពីប្រព័ន្ធបង់ជំនួសទូទាំងប្រទេសក្រោមច្បាប់ធានាបំណុលប្រាក់ឈ្នួល។

ធានារ៉ាប់រងធានាការចាកចេញមិនមែនជាប្រាក់បំណាច់បញ្ចប់ការងារ តែជាកម្រិតអប្បបរមា

នេះជាការយល់ច្រឡំដែលធ្វើឱ្យខាតបង់ច្រើនបំផុត ហើយគួរអាន 2 ដង។

ធានារ៉ាប់រងធានាការចាកចេញ (출국만기보험) ជាវិធីដែលនិយោជកត្រៀមប្រាក់បំណាច់បញ្ចប់ការងារ មិនមែនជាប្រាក់បំណាច់ខ្លួនឯង។ មាត្រា 13(2) ចាត់ទុកថាការចូលរួមបានបង្កើតគម្រោងអត្ថប្រយោជន៍ចូលនិវត្តន៍តាមមាត្រា 8(1) នៃច្បាប់ស្តីពីការធានាអត្ថប្រយោជន៍ចូលនិវត្តន៍របស់និយោជិត (근로자퇴직급여 보장법)។ និយោជកសន្សំយ៉ាងតិច 83 ក្នុង 1,000 ឬ 8.3% នៃប្រាក់ឈ្នួលធម្មតាប្រចាំខែ ហើយមាត្រា 5(4) នៃបទបញ្ជាអនុវត្តកំណត់វាជាប្រាក់ឈ្នួលធម្មតាប្រចាំខែនៅលើលិខិតអនុញ្ញាតការងារ (고용허가서)។ 8.3% មកពីសេចក្តីជូនដំណឹង MOEL លេខ 2011-33 និងមិនបានកែតាំងពីចូលជាធរមាន 1 សីហា 2011។ កន្លែងធ្វើការមានកម្មករអចិន្ត្រៃយ៍ 4 នាក់ឬតិចក៏សន្សំ 8.3% ទាំងស្រុងតាំងពី 2013។

មាត្រា 21(1) នៃអនុក្រឹត្យអនុវត្តមានលក្ខខណ្ឌចូលរួម 2 ហើយត្រូវបំពេញទាំងពីរ៖ កន្លែងធ្វើការស្ថិតក្នុងវិសាលភាពមាត្រា 3 នៃច្បាប់អត្ថប្រយោជន៍ចូលនិវត្តន៍ និងជួលកម្មករដែលនៅសល់រយៈពេលធ្វើការយ៉ាងតិច 1 ឆ្នាំ។ កាលកំណត់ចូលរួមគឺ 15 ថ្ងៃពីថ្ងៃកិច្ចសន្យាមានប្រសិទ្ធភាព។

បទប្បញ្ញត្តិដែលត្រូវចាំគឺមាត្រា 21(3) នៃអនុក្រឹត្យអនុវត្ត។ ពេលទំនាក់ទំនងការងារបញ្ចប់ ឬស្ថានភាពស្នាក់នៅផ្លាស់ប្តូរ បើប្រាក់មួយដងតិចជាងប្រាក់បំណាច់បញ្ចប់ការងារ (퇴직금) តាមមាត្រា 8(1) និយោជកត្រូវបង់ចំណែកខ្វះ។ កាតព្វកិច្ចកើតពេលទំនាក់ទំនងការងារបញ្ចប់ ឬស្ថានភាពផ្លាស់ប្តូរ មិនមែនពេលចាកចេញ។

ចំណែកខ្វះមិនមែនជាករណីលើកលែងទេ តែកើតពីរចនាសម្ព័ន្ធ។ ប្រាក់បំណាច់គឺប្រាក់ឈ្នួលមធ្យមយ៉ាងតិច 30 ថ្ងៃសម្រាប់រាល់ 1 ឆ្នាំនៃការងារបន្ត (មាត្រា 8(1)) ខណៈធានារ៉ាប់រងសន្សំ 8.3% នៃប្រាក់ឈ្នួលធម្មតានៅលិខិតអនុញ្ញាត។ ប្រាក់ឈ្នួលមធ្យមរួមបញ្ចូលប្រាក់បន្ថែមម៉ោង យប់ ថ្ងៃឈប់ និងប្រាក់រង្វាន់ ដែលប្រាក់ឈ្នួលធម្មតាមិនរួមបញ្ចូល (មាត្រា 2(1)6 នៃច្បាប់ស្តង់ដារការងារ)។ បើធ្វើការបន្ថែមម៉ោងច្រើន ប្រាក់មួយដងទំនងតិចជាងប្រាក់បំណាច់។

មិនចាំបាច់ជឿតែពាក្យអ្នកដទៃអំពីចំនួនប្រាក់។ មាត្រា 21(4) ផ្តល់សិទ្ធិឱ្យទាំងនិយោជកនិងកម្មករស្នើឱ្យក្រុមហ៊ុនធានារ៉ាប់រងបញ្ជាក់ចំនួនជាលាយលក្ខណ៍អក្សរ រួមទាំងឯកសារអេឡិចត្រូនិក ដោយមិនពន្យារ។ EPS បញ្ជាក់ថាគ្មានទម្រង់កំណត់ ហើយអាចស្នើតាមទូរស័ព្ទឬលិខិតផ្លូវការ។

មុនចុះហត្ថលេខាលើអ្វីមួយពេលកិច្ចសន្យាជិតបញ្ចប់ គួរទទួលការបញ្ជាក់ជាលាយលក្ខណ៍អក្សរពីក្រុមហ៊ុនធានារ៉ាប់រងជាមុន។ ចំនួនដែលបានបញ្ជាក់នោះបង្ហាញថាមានចំណែកខ្វះឬអត់។

មានការព្រមាន 2។ ទី 1 បើធ្វើការក្រោម 1 ឆ្នាំ ប្រាក់នោះមិនមែនជារបស់កម្មករ។ បទលើកលែងមាត្រា 21(2)2 ចែងថា 「피보험자등의 근무기간이 1년 미만인 경우에는 그 일시금은 사용자에게 귀속되는 것이어야 한다」 ហើយក្រោម 1 ឆ្នាំក៏គ្មានសិទ្ធិប្រាក់បំណាច់តាមច្បាប់។ ទី 2 ប្រាក់មួយដងត្រូវបង់ក្នុង 14 ថ្ងៃពីពេលកម្មករចាកចេញ។ បើដាក់ពាក្យក្រោយថ្ងៃចាកចេញ ឬដោយសារប្តូរស្ថានភាព ឬស្លាប់ ត្រូវបង់ក្នុង 14 ថ្ងៃពីថ្ងៃដាក់ពាក្យ។ ដូច្នេះអាចទាមទារពីក្រៅប្រទេសក្រោយចាកចេញ។

សិទ្ធិទាមទារធានារ៉ាប់រងចាកចេញទាំង 2 ផុតក្រោយ 3 ឆ្នាំពីថ្ងៃកើតមូលហេតុបង់ (មាត្រា 13(4), ហើយមាត្រា 15(3) អនុវត្តដូចគ្នាចំពោះធានារ៉ាប់រងថ្លៃវិលត្រឡប់)។ ប្រាក់មិនបាត់ទេ។ ស្ថាប័នហិរញ្ញវត្ថុត្រូវផ្ទេរទៅ HRD Korea (한국산업인력공단) ក្នុង 1 ខែ ហើយគណៈកម្មាធិការគ្រប់គ្រងប្រាក់ធានារ៉ាប់រងអសកម្មគ្រប់គ្រងវា (អនុក្រឹត្យមាត្រា 21-2)។

នីតិវិធីទាមទារធានារ៉ាប់រងទាំង 2

ឯកសារច្រកសំខាន់គឺការរាយការណ៍គ្រោងចាកចេញ (출국예정신고)។ អាចដាក់ចាប់ពី 1 ខែមុនថ្ងៃគ្រោងចាកចេញ ឬ 6 ខែមុនបើស្នើកម្មករជំនួស។ ត្រូវមានទម្រង់រាយការណ៍ ច្បាប់ចម្លងសំបុត្រយន្តហោះ លិខិតឆ្លងដែន និងប័ណ្ណចុះបញ្ជីជនបរទេស ហើយដាក់ដោយទៅមជ្ឈមណ្ឌលការងារ (고용센터), FAX ឬអនឡាញ www.eps.go.kr។

ការទាមទារប្រាក់ធានារ៉ាប់រងត្រូវធ្វើចាប់ពី 1 ខែមុន ដល់យ៉ាងតិច 7 ថ្ងៃមុនថ្ងៃគ្រោងចាកចេញ តាមមជ្ឈមណ្ឌលទូរស័ព្ទធានារ៉ាប់រងកម្មករបរទេស Samsung Fire & Marine 02-2261-8400 ឬ FAX។

វិធីទទួលខុសគ្នាតាមធានារ៉ាប់រង។ ធានារ៉ាប់រងធានាការចាកចេញអាចទទួលនៅអាកាសយានដ្ឋានថ្ងៃចាកចេញ ឬតាមគណនីក្រោយចាកចេញ។ ធានារ៉ាប់រងថ្លៃវិលត្រឡប់អាចទទួលនៅអាកាសយានដ្ឋានថ្ងៃចាកចេញ ឬតាមគណនីមុនឬក្រោយចាកចេញ។

ពេលបង់ធានារ៉ាប់រងថ្លៃវិលត្រឡប់មានបទប្បញ្ញត្តិ 2។ EPS ណែនាំថា ពេលទទួលលិខិតបញ្ជាក់គម្រោងចាកចេញពីមជ្ឈមណ្ឌលការងារ ក្រុមហ៊ុនធានារ៉ាប់រងពិនិត្យមូលហេតុ និងបង់ចូលគណនីផ្ទាល់របស់កម្មករមុនថ្ងៃគ្រោងចាកចេញ ហើយកម្មករនៅកូរ៉េមិនអាចឱ្យតំណាងទាមទារ។ មាត្រា 22(1)3 នៃអនុក្រឹត្យតម្រូវឱ្យក្រុមហ៊ុនបញ្ជាក់ការចាកចេញជាមួយសេវាអន្តោប្រវេសន៍មុនបង់។ ជំនួសឱ្យរំពឹងថាប្រាក់នឹងចូលមុនហោះ ត្រូវបញ្ចប់ការទាមទារក្នុងកាលកំណត់ 7 ថ្ងៃ។

ធានារ៉ាប់រងថ្លៃវិលត្រឡប់៖ កម្មករបង់ ហើយចំនួនខុសតាមប្រទេស

ត្រូវចូលរួមក្នុង 3 ខែពីថ្ងៃកិច្ចសន្យាមានប្រសិទ្ធភាព អាចបង់មួយដង ឬបែងចែកមិនលើស 3 ដង (មាត្រា 15(1), អនុក្រឹត្យមាត្រា 22(1))។

ចំនួនមកពីសេចក្តីជូនដំណឹងក្រសួងការងារលេខ 2004-28។ វាមិនបានកែតាំងពីចូលជាធរមាន 17 សីហា 2004។ ព្រោះសេចក្តីជូនដំណឹងរាយតែ 7 ប្រទេស ប្រទេសបញ្ជូនផ្សេងទៀតទាំងអស់អនុវត្តបទប្បញ្ញត្តិសល់ ₩500,000។

មាត្រា 22(2) នៃអនុក្រឹត្យមានមូលហេតុបង់ 3៖ ចាកចេញពេលរយៈពេលស្នាក់នៅផុត ចាកចេញមុនផុតដោយហេតុផ្ទាល់ខ្លួន (មិនរាប់ចាកចេញបណ្តោះអាសន្ន) និងកម្មករដែលរត់ចេញពីកន្លែងធ្វើការចាកចេញដោយស្ម័គ្រចិត្តឬត្រូវបណ្តេញ។

អត្រាបង់ដែល EPS ផ្សព្វផ្សាយមិនត្រូវបានកំណត់ដោយច្បាប់ទេ។ ក្រោម 1 ឆ្នាំពីការបង់ដំបូង ទទួលប្រាក់ដើម; 1 ឆ្នាំឡើង 101.5%; 2 ឆ្នាំឡើង 102%; 3 ឆ្នាំឡើង 103.5%; 4 ឆ្នាំឡើង 106%។

អ្វីដែលធានារ៉ាប់រងប្រាក់ឈ្នួលជំពាក់ និងធានារ៉ាប់រងគ្រោះថ្នាក់ផ្ទាល់ខ្លួនគ្របដណ្តប់ និងមិនគ្របដណ្តប់

ចំនួនធានារបស់ធានារ៉ាប់រងប្រាក់ឈ្នួលជំពាក់គឺ ₩4,000,000 សម្រាប់កម្មករម្នាក់។ នេះមកពីសេចក្តីជូនដំណឹង MOEL លេខ 2021-15 ចេញនិងអនុវត្ត 1 កុម្ភៈ 2021 ដោយកើនទ្វេពី ₩2,000,000 ហើយអនុវត្តចំពោះកិច្ចសន្យាដែលមានប្រសិទ្ធភាពចាប់ពីថ្ងៃនោះ។ មាត្រា 27(1) នៃអនុក្រឹត្យអនុវត្តចំពោះអាជីវកម្មដែលច្បាប់ធានាបំណុលប្រាក់ឈ្នួលមិនអនុវត្ត ឬអាជីវកម្មក្រោម 300 នាក់។ ត្រូវចូលរួមក្នុង 15 ថ្ងៃពីថ្ងៃកិច្ចសន្យាមានប្រសិទ្ធភាព លើកលែងនិយោជកសំណង់ដែលប្រើតែកម្មករ H-2។

ដើម្បីទាមទារ រាយការណ៍ប្រាក់ឈ្នួលជំពាក់ទៅ MOEL ទទួល 「체불 임금등·사업주 확인서」 ហើយទាមទារទៅ Seoul Guarantee Insurance។

មានអន្ទាក់ក្នុងមធ្យោបាយជំនួស។ ប្រាក់បង់ជំនួសស្ថិតក្រោមមាត្រា 7 (កម្មករចាកពីការងារ) ឬ 7-2 (កម្មករកំពុងធ្វើការ) នៃច្បាប់ធានាបំណុលប្រាក់ឈ្នួល ហើយអាចប្រើបានតែបើច្បាប់នេះអនុវត្តនៅកន្លែងធ្វើការ។ ប៉ុន្តែមាត្រា 27(1)1 តម្រូវធានារ៉ាប់រងនេះចំពោះកន្លែងដែលច្បាប់នោះមិនអនុវត្ត។ សម្រាប់កម្មករនៅទីនោះ កម្រិតគឺ ₩4,000,000 ហើយមិនមានប្រាក់បង់ជំនួសបន្ទាប់ទេ។

ធានារ៉ាប់រងគ្រោះថ្នាក់ផ្ទាល់ខ្លួនជាធានារ៉ាប់រងដែលកម្មករបង់ ហើយតែងយល់ច្រឡំបំផុត។ វាគ្របដណ្តប់តែការស្លាប់ និងពិការភាពអចិន្ត្រៃយ៍ដែលមិនមែនគ្រោះថ្នាក់ការងារ។ easylaw បញ្ជាក់ថាមិនសងថ្លៃព្យាបាលក្រៅនិងសម្រាកពេទ្យសម្រាប់របួសធម្មតា ហើយអ្នកបានសំណងពីធានារ៉ាប់រងគ្រោះថ្នាក់ការងារមិនអាចទាមទារស្ទួន។ វាមិនមែនធានារ៉ាប់រងថ្លៃពេទ្យ។ ត្រូវចូលរួមក្នុង 15 ថ្ងៃ (មាត្រា 23(2), អនុក្រឹត្យមាត្រា 28(2))។ EPS ផ្តល់ឧទាហរណ៍តែមួយ៖ បុរសអាយុ 30 ឆ្នាំ ₩9,100 ក្នុង 1 ឆ្នាំ ហើយបុព្វលាភខុសតាមអាយុនិងភេទ។ បើចាកចេញក្នុងអំឡុងធានារ៉ាប់រង បុព្វលាភនៅសល់ត្រូវបង្វិលសង។

ទណ្ឌកម្មមិនចូលរួមមិនធ្លាក់តែលើនិយោជក

មាត្រា 30 កំណត់ពិន័យព្រហ្មទណ្ឌមិនលើស ₩5,000,000។ ចំណុច 1 គឺនិយោជកដែលមិនចូលធានារ៉ាប់រងធានាការចាកចេញ។ ចំណុច 2 សរសេរថា «បុគ្គល» គឺអ្នកមិនចូលធានារ៉ាប់រងធានា ឬគ្រោះថ្នាក់ផ្ទាល់ខ្លួន ហើយធានារ៉ាប់រងចុងក្រោយនេះក៏អនុវត្តលើកម្មករ។

មាត្រា 32(1) កំណត់ពិន័យរដ្ឋបាលមិនលើស ₩5,000,000។ ចំណុច 5 គឺនិយោជកជំពាក់បុព្វលាភធានាការចាកចេញ 3 ខែឡើង និងចំណុច 6 គឺកម្មករមិនចូលធានារ៉ាប់រងថ្លៃវិលត្រឡប់។ EPS ផ្សព្វផ្សាយពិន័យលើកទី 1 ₩800,000, លើកទី 2 ₩1,600,000 និងលើកទី 3 ₩3,200,000។

អ្នកក្នុងបន្ទុកធានារ៉ាប់រងសុខភាព៖ ជាទូទៅមិនអនុវត្ត ហើយមានហេតុផល

អ្នកកាន់ E-9 ជាទូទៅមិនមានអ្នកក្នុងបន្ទុកដែលអាចចុះបញ្ជីនៅកូរ៉េ ព្រោះ E-9 មិនមានក្នុងបញ្ជីស្ថានភាពដែលអាចនាំគ្រួសារ F-3។ បញ្ជីបញ្ចប់នៅ D-1, D-2, D-4, D-5, D-6, D-7, D-8, D-9, E-1, E-2, E-3, E-4, E-5, E-6, E-7។ បញ្ជី HiKorea ក៏មិនមាន H-2។

បើសមាជិកគ្រួសារនៅកូរ៉េដោយស្ថានភាពឯករាជ្យ មាត្រា 109(4) នៃច្បាប់ធានារ៉ាប់រងសុខភាពជាតិអនុវត្ត។ វាត្រូវបានកែនៅ 2 មករា 2024 និងចូលជាធរមាន 2 មករា 2026 ដោយកំណត់ទំនាក់ទំនង លក្ខណៈវិនិច្ឆ័យអ្នកក្នុងបន្ទុក និងរយៈពេលឬមូលហេតុស្នាក់នៅ។ ប៉ុន្តែមានបទលើកលែង៖ ប្តីឬប្រពន្ធរបស់សមាជិកតាមកន្លែងធ្វើការ និងកូនក្រោម 19 ឆ្នាំ រួមកូនរបស់ប្តីឬប្រពន្ធ មិនស្ថិតក្រោមលក្ខខណ្ឌនោះ។ រយៈពេលស្នាក់នៅជាក់លាក់ត្រូវប្រគល់ឱ្យបទបញ្ជាក្រសួងសុខាភិបាល និងសុខុមាលភាព។

លើសពីនេះ មាត្រា 109(5)1 រារាំងអ្នកដែលស្នាក់នៅខុសច្បាប់មិនឱ្យជាសមាជិក ឬអ្នកក្នុងបន្ទុក។